Od 1 stycznia 2019 r. wprowadzono w Polsce obowiązek poboru podatku u źródła bez możliwości niepobrania go na podstawie właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, a także bez uwzględniania zwolnień lub stawek wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania w przypadku wypłat na rzecz jednego odbiorcy przekraczających 2 mln zł.

Zaostrzone warunki obowiązku poboru podatku u źródła

Podatkowi u źródła podlegają w Polsce wypłaty na rzecz nierezydentów z tytułu m.in. dywidend, odsetek, należności licencyjnych, z tytułu świadczeń doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze. W przypadku, w którym łączna wysokość należności wypłacanych dla tego samego podatnika w danym roku podatkowym nie przekroczy kwoty 2.000.000 PLN obowiązują dotychczasowe zasady poboru podatku u źródła tj. uwzględniające stosowanie obniżonych stawek podatku lub zwolnień wynikających z ustawy CIT lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Przekroczenie tego progu powoduje, co do zasady, obowiązek poboru i wpłacenia podatku przez płatnika z zastosowaniem stawek określonych w prawie krajowym, tj. bez uwzględniania stawek podatku, zwolnień ani warunków niepobrania podatku wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Wyłączenia

W celu zastosowania obniżonej stawki podatku lub zwolnienia wynikających z ustawy albo z przepisów międzynarodowych, płatnik dokonujący wypłat należności przekraczających łącznie 2.000.000 PLN będzie musiał przed dokonaniem wypłaty złożyć organom podatkowym podpisane przez zarząd (nie pełnomocnika) oświadczenie, w którym stwierdzi, że:

1. znajduje się w posiadaniu dokumentów wymaganych przez przepisy potwierdzające zasadność zastosowania obniżonej stawki podatku albo zwolnienia lub niepobrania podatku, oraz
2. przeprowadził weryfikację kontrahenta i nie wynikają z niej okoliczności, które wykluczają zastosowanie obniżonej stawki podatku albo zwolnienia lub niepobrania podatku.

W zakresie zwolnień z podatku wynikających z polskiej ustawy CIT dotyczących wypłat odsetek, należności licencyjnych i dywidend będzie można uzyskać odpłatną opinię organu podatkowego wydaną na wniosek podatnika lub płatnika w przedmiocie stosowania zwolnienia od podatku u źródła. Na podstawie opinii płatnik uprawniony jest do niepobierania podatku od objętych opinią płatności dokonywanych w okresie 36 miesięcy od uzyskania opinii, o ile opinia wygaśnie wcześniej, np. w związku z istotną zmianą okoliczności faktycznych, które mogą mieć wpływ na spełnienie warunków korzystania ze zwolnienia.

Dochodzenie zwrotu nienależnie pobranego podatku

Nadwyżkę kwoty pobranego WHT nad kwotą należną fiskusowi można odzyskać. Trzeba w tym celu złożyć stosowny wniosek.

Wniosek o zwrot WHT może złożyć albo podatnik otrzymujący należność, albo płatnik, czyli podmiot wypłacający należność, ale tylko w przypadku, gdy płatnik poniósł ciężar ekonomiczny podatku, czyli wpłacił podatek z własnych środków.

Sankcje

Gdy złożone przez płatnika oświadczenie, na podstawie którego nie pobrał WHT, nie będzie zgodne z prawdą, albo płatnik nie dokonał wymaganej weryfikacji albo podjęta przez płatnika weryfikacja nie była adekwatna do charakteru i skali jego działalności, zostanie ustalone dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 10% podstawy opodatkowania należności, w stosunku do której płatnik zastosował niższą stawkę podatku lub nie pobrał podatku.

Odroczenie wejścia w życie

Minister Finansów w drodze rozporządzenia dokonał wyłączenia lub ograniczenia stosowania art. 26 ust. 2e ustawy CIT. Okres zawieszenia stosowania art. 26 ust. 2e ustawy o CIT przedłużony został do 30 czerwca 2020 r.

Oznacza to, że przy przekroczeniu 2 mln. zł łącznej kwoty należności wypłacanych z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 ustawy o CIT obowiązek poboru podatku u źródła bez możliwości niepobrania go na podstawie właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, a także bez uwzględniania zwolnień lub stawek wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania nie będzie stosowany do wypłat:

1. należności na rzecz podatników z państw, z którymi Polska zawarła umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania – pod warunkiem, że istnieje podstawa prawna do wymiany informacji podatkowych z państwem siedziby lub zarządu tych podatników (chodzi o wypłaty dywidend, odsetek oraz należności licencyjnych);
2. dywidend i innych przychodów (dochodów) z tytułu udziału w zyskach osób prawnych na rzecz krajowych podatników CIT (mających siedzibę lub zarząd na terytorium Polski).

Do końca czerwca 2020 r. nie ma więc konieczności ani składania oświadczenia WH-OSC ani ubiegania się o opinię o stosowaniu zwolnienia. Wprowadzona zmiana nie zwalnia płatników ze stosowania obowiązujących od 1 stycznia 2019 r. (art. 26 ust. 1 ustawy o CIT) wymogów dotyczących:

• dochowania należytej staranności przy weryfikowaniu warunków zastosowania niższej stawki, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku;
• ustalania rzeczywistego właściciela (z ang. beneficial owner).